7ο Δημοτικό Σχολείο Χαϊδαρίου

19.10.17

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Ο Κωνσταντίνος Καβάφης (1863 - 1933) είναι ένας από

τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές της σύγχρονης

εποχής. Γεννήθηκε και έζησε στην Αλεξάνδρεια και σε

ποιήματά του μιλά για αυτήν, γι' αυτό και αναφέρεται

συχνά ως «ο Αλεξανδρινός». Εργάστηκε ως

δημοσιογράφος και δημόσιος υπάλληλος. Δημοσίευσε 154

ποιήματα, ενώ δεκάδες άλλα παρέμειναν ως προσχέδια. Το

σημαντικότερο έργο του το δημιούργησε μετά την ηλικία

των 40 ετών.

Ήταν το ένατο παιδί του Πέτρου-Ιωάννη

Καβάφη, μεγαλέμπορου βαμβακιού. Η μητέρα του,

Xαρίκλεια Φωτιάδη, ανήκε σε παλιά Φαναριώτικη

οικογένεια της Κωνσταντινούπολης. Και τα δυο αυτά

στοιχεία, η εμπορική ιδιότητα του πατέρα και η αρχοντιά

της μητέρας συντέλεσαν σημαντικά στη διαμόρφωση του

χαρακτήρα του ποιητή.

Μετά το θάνατο του πατέρα του και την σταδιακή διάλυση

της οικογενειακής επιχείρησης, η οικογένεια

εγκαταστάθηκε στην Αγγλία όπου έμεινε μέχρι το 1876.

Στην Αλεξάνδρεια ο Kαβάφης διδάχτηκε Αγγλικά, Γαλλικά

και Ελληνικά με οικοδιδάσκαλο και συμπλήρωσε τη

μόρφωσή του για ένα-δύο χρόνια στο Ελληνικό

Εκπαιδευτήριο της Αλεξάνδρειας. Έζησε επίσης για τρία

χρόνια, που ήταν τα κρισιμότερα στην ψυχοδιανοητική του

διαμόρφωση, στην Κωνσταντινούπολη (1882-84).

Το 1897 ταξίδεψε στο Παρίσι και το 1903 στην Αθήνα,

χωρίς από τότε να μετακινηθεί από την Αλεξάνδρεια για

τριάντα ολόκληρα χρόνια. Ύστερα από περιστασιακές

απασχολήσεις σε χρηματιστηριακές επιχειρήσεις,

αποφάσισε να γίνει δημόσιος υπάλληλος και διορίστηκε σε

ηλικία 59 χρονών στο Υπουργείο Δημοσίων Έργων το 1922.

Από το 1886 άρχισε να δημοσιεύει ποιήματα επηρεασμένα

από τους Αθηναίους ρομαντικούς ποιητές, χωρίς να τον έχει

επηρεάσει καθόλου η στροφή της γενιάς του 80. Από το

1891, όταν εκδίδει σε αυτοτελές φυλλάδιο το

ποίημα Κτίσται, και ιδίως το 1896, όταν γράφει τα Τείχη,το

πρώτο αναγνωρισμένο, εμφανίζονται τα χαρακτηριστικά

των ώριμων ποιημάτων του.

Σήμερα η ποίησή του όχι μόνο έχει επικρατήσει στην

Ελλάδα. αλλά και κατέλαβε μία εξέχουσα θέση στην όλη

ευρωπαϊκή ποίηση, ύστερα από τις μεταφράσεις των

ποιημάτων του αρχικά στα Γαλλικά, Αγγλικά, Γερμανικά

και κατόπιν σε πολλές άλλες γλώσσες.

Το 1935 κυκλοφόρησε στην Αθήνα, με επιμέλεια της Ρίκας

Σεγκοπούλου, η πρώτη πλήρης έκδοση των

(154) Ποιημάτων του, που εξαντλήθηκε αμέσως. Δύο ακόμη

ανατυπώσεις έγιναν μετά το 1948.

Ο ποιητής επεξεργαζόταν επίμονα κάθε στίχο, κάποτε για

χρόνια ολόκληρα, προτού τον δώσει στην δημοσιότητα. Σε

αρκετές από τις εκδόσεις του υπάρχουν διορθώσεις από το

χέρι του και συχνά όταν επεξεργαζόταν ξανά τα ποιήματά

του τα τύπωνε διορθωμένα.

Η γλώσσα και η στιχουργική μορφή των ποιημάτων του

Καβάφη ήταν ιδιόρρυθμες και πρωτοποριακές για την

εποχή. Τα βασικά χαρακτηριστικά τους είναι:

ιδιότυπη γλώσσα, μείγμα καθαρεύουσας και δημοτικής, με ιδιωματικά στοιχεία της Κωνσταντινούπολης

εξαιρετικά λιτός λόγος, με ελάχιστα επίθετα (όσα υπάρχουν έχουν πάντα ιδιαίτερη σημασία, δεν είναι ποτέ συμβατικά, κοσμητικά επίθετα)

ουδέτερη γλώσσα, σχεδόν πεζολογική, μακριά από τις ποιητικές συμβάσεις της εποχής. Η γλώσσα δεν αποκαλύπτει τα συναισθήματα

εξαιρετικά σύντομα ποιήματα

ιαμβικός ρυθμός αλλά τόσο επεξεργασμένος που συχνά είναι δύσκολο να διακριθεί

σχεδόν ολοκληρωτική απουσία ομοιοκαταληξίας

ιδιαίτερη σημασία στα σημεία στίξης: παίζουν ρόλο για το νόημα (πχ ειρωνεία) ή λειτουργούν ως οδηγίες απαγγελίας (πχ χαμήλωμα του τόνου της φωνής στις παρενθέσεις).

Επιγραφή έξω από το σπίτι του ποιητή

Οδός Κ.Π. Καβάφη, Αλεξάνδρεια

αρχική πηγή εδώ!

Η παρακάτω παρουσίαση έγινε από μαθήτρια της Στ' τάξης!

18.10.17

Παρουσίαση για τη Γαλλία από τη Βεατρίκη της Στ' τάξης!

17.10.17

Η Μονή Δαφνίου

Στις παρυφές του άλσους Χαϊδαρίου, αριστερά της Ιεράς Οδού, που εξακολουθεί από την αρχαιότητα να οδηγεί από την Αθήνα στην Ελευσίνα, και στη θέση πιθανότατα του αρχαίου ιερού του Δαφναίου ή Δαφνίου Απόλλωνα, βρίσκεται το οχυρωμένο μοναστήρι του Δαφνιού.

Η μονή Δαφνίου χρωστά τη μεγάλη φήμη της σε πανελλήνιο αλλά και παγκόσμιο επίπεδο στα λαμπρά ψηφιδωτά που κοσμούν τους τοίχους του καθολικού της. Τόσο η τεχνοτροπία όσο και η τεχνική κατασκευής τους είναι εξαιρετικής ποιότητας και καθιστούν το καθολικό του Δαφνίου ένα από τα πλέον σημαντικά βυζαντινά μνημεία του ελλαδικού χώρου, εφάμιλλο των μνημειακών ναών της Κωνσταντινούπολης.

To μεγαλείο των ψηφιδωτών διατηρείται μέχρι τις μέρες μας, παρά τις επάλληλες ζημιές που έχουν υποστεί από σεισμούς το 1889, το 1894, και πιο πρόσφατα το 1981 και το 1999. Επίσης, οι στερεωτικές εργασίες του ψηφοθέτη Fransisco Novo αμέσως μετά τον πρώτο σεισμό (1892-1897) προκάλεσαν σημαντικές αλλοιώσεις στο εικονογραφικό πρόγραμμα του ναού, καθώς ορισμένες παραστάσεις, κυρίως μορφές αγίων, τοποθετήθηκαν σε θέση διαφορετική από αυτήν που είχαν αρχικά. Επιπλέον, ο Νονο προχώρησε σε συμπληρώσεις και προσθήκες, οι οποίες σήμερα κρίνονται κακότεχνες και ιδιαιτέρως αυθαίρετες, με άλλα λόγια ανεπίτρεπτες. Πάντως στις υψηλότερες επιφάνειες των τοίχων του ναού τα ψηφιδωτά σώζονται σε αρκετά καλή κατάσταση. Παρά τα παραπάνω προβλήματα οι αρχαιολόγοι, με τη βοήθεια των περιγραφών των περιηγητών, έχουν κατορθώσει να αποκαταστήσουν την εικόνα που είχε η ψηφιδωτή διακόσμηση του καθολικού της μονής Δαφνίου αμέσως μετά την ολοκλήρωσή της. Βάσει της στυλιστικής αποτίμησης των απεικονιζόμενων συνθέσεων, αυτή τοποθετείται στις τελευταίες δεκαετίες του 11ου αιώνα. To εικονογραφικό πρόγραμμα ακολουθεί σε μεγάλο βαθμό τα πρότυπα που είχαν καθιερωθεί στην Κωνσταντινούπολη μετά τη λήξη της Εικονομαχίας (726-787 και 815-843). Αυτό σημαίνει ότι στον τρούλο δεσπόζει η μορφή του Χριστού Παντοκράτορα πλαισιωμένη από διάφορους προφήτες, ενώ στα ημιχώνια και τα υψηλότερα μέρη του ναού έχουμε ευαγγελικές σκηνές, δηλαδή επεισόδια από τη ζωή του Χριστού.
Μετά το 18ο αι. η μονή παρακμάζει σταδιακά διότι υφίσταται συχνά ληστρικές επιδρομές. Στον 19ο αι. για μικρό χρονικό διάστημα (1883-1885) στο μοναστήρι στεγάστηκε το Δημόσιο Ψυχιατρείο.

Οι εργασίες στερέωσης και αποκατάστασης του συγκροτήματος και συντήρησης του ψηφιδωτού διακόσμου του καθολικού άρχισαν από τα τέλη του 19ου αιώνα και συνεχίζονται κατά διαστήματα μέχρι σήμερα από την Αρχαιολογική Εταιρεία αρχικά και σε συνέχεια την Αρχαιολογική Υπηρεσία. Οι εργασίες συνολικής αποκατάστασης της μονής εντατικοποιήθηκαν μετά τον καταστροφικό σεισμό του 1999. Για το λόγο αυτό ο χώρος δεν ήταν επισκέψιμος μέχρι την άνοιξη του 2007.

Το μνημείο περιλαμβάνεται στον Παγκόσμιο Κατάλογο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.

Το παρακάτω Powerpoint για τη Μονή Δαφνίου δημιουργήθηκε από μαθήτρια της Στ' τάξης!

16.10.17

Πληροφορίες για τον Διγενή Ακρίτα από τις μαθήτριες της Στ' τάξης, με αφορμή την ομώνυμη οδό που βρίσκεται στο Χαϊδάρι!

Ο Βασίλειος Διγενής Ακρίτας είναι ο γνωστότερος από τους ήρωες των ακριτικών τραγουδιών και πρωταγωνιστής ενός έμμετρου αφηγηματικού έργου του 11ου-12ου αι., το οποίο είναι γνωστό ως Διγενής Ακρίτης ή Έπος του Διγενή Ακρίτη.

Σύμφωνα με τον μύθο ήταν ένας από τους Ακρίτες, τους φρουρούς των Βυζαντινών συνόρων και απέκτησε το προσωνύμιο Διγενής εξαιτίας της εθνικής καταγωγής του. Η μητέρα του, Ειρήνη ήταν κόρη βυζαντινού στρατηγού και ο πατέρας του Μουσούρ άραβας εμίρης από την Συρία.

Σε μία από τις διασκευές του έπους αναφέρεται ότι ήταν σύγχρονός του Αυτοκράτορα Βασίλειου, αλλά δεν είναι δυνατό να διαπιστωθεί με βεβαιότητα εάν πρόκειται για τον Βασίλειο Α΄ ή τον Βασίλειο Β΄, γνωστό ως Βασίλειο Βουλγαροκτόνο. Πρόσωπα και τόποι που αναφέρονται στο έπος μπορούν να ταυτιστούν με ιστορικά στοιχεία του 9ου και του 10ου αι., όπως οι πρόγονοι του εμίρη, πατέρα του Διγενή, που ενδέχεται να ταυτίζονται με προσωπικότητες του παυλικιανισμού, αλλά αυτά τα ιστορικά στοιχεία μέσα στο έπος δεν συνδέονται μεταξύ τους με αλληλουχία που να συμβαδίζει με τα ιστορικά γεγονότα, και επιπλέον το ιστορικό υπόβαθρο του 9-10ου αι. έχει εμπλουτιστεί με στοιχεία των επόμενων αιώνων (11ου και 12ου),επομένως δεν είναι εύκολο να εξαχθούν συγκεκριμένες πληροφορίες για το ιστορικό περιβάλλον στο οποίο τοποθετείται η ζωή και η δράση του Διγενή.

Για αυτό ονομάστηκε ΔΙΓΕΝΗ ΑΚΡΙΤΑ η οδός του Χαϊδαρίου!

Από τη Μαρία, την Αγγελική και τη Χριστιάννα, μαθήτριες της Στ' τάξης!

14.10.17

Επίσκεψη στο Εργαστήρι Κεραμικής Τέχνης!

Οι μαθητές της Γ' και της Δ' τάξης επισκέφθηκαν το Εργαστήρι Κεραμικής Τέχνης στην Ακαδημία Πλάτωνος. Εκεί, αφού έμαθαν τα μυστικά της αγγειοπλαστικής, ζωγράφισαν τα δικά τους πήλινα πιατάκια, με θέματα από την αρχαία ελληνική ιστορία!