31.1.26

Παραγωγή Γραπτού Λόγου - Αφήγηση



Στην αφήγηση μιας ιστορίας ή ενός γεγονότος είναι πολύ σημαντικό να ακολουθώ μια λογική, φυσική σειρά εξέλιξης των γεγονότων. 
Η σειρά αυτή φαίνεται στο παρακάτω σχεδιάγραμμα:

  • 1η παράγραφος: Πότε, Πού, Πώς, Με Ποιους; 

  • 2η-3η παράγραφος: Τι έγινε στην αρχή;
                                      Πώς εξελίχθηκαν τα πράγματα;
                                     
                                      Τι έγινε στο τέλος; 

  • 4η παράγραφος: Σκέψεις και συναισθήματα για το γεγονός που αφηγήθηκα 


Πάντα Προσέχω:
  1. Να χρησιμοποιώ παρελθοντικούς χρόνους (Παρατατικό ή Αόριστο) όταν διηγούμαι μία ιστορία που συνέβη στο παρελθόν. Αν όμως θέλω να κάνω την αφήγησή μου πιο ζωντανή, δηλαδή σαν να συμβαίνει τώρα, χρησιμοποιώ Ενεστώτα.
  2. Να μην αφήνω απορίες σε αυτόν που θα διαβάσει την ιστορία μου. Γι'αυτό αναφέρω όλες τις λεπτομέρειες.
  3. Να μη χρησιμοποιώ συνέχεια τις ίδιες λέξεις.
  4. Να μη φτιάχνω τεράστιες προτάσεις και να χρησιμοποιώ τα σημεία στίξης (τελεία, κόμμα, ερωτηματικό, θαυμαστικό) όπου χρειάζεται.


16.1.26

Σχετικά με τον Λάμπρο...

 «… Όσοι από τους παλιούς θυμούνται αυτή την ιστορία μας είπαν πως εκεί στη χώρα φάνηκε έπειτα από χρόνια ένας δάσκαλος που άφησε όνομα. Έπαιρνε τα παιδιά και τα δίδασκε κάτω από τα δέντρα. Όταν δεν ήταν βαρυχειμωνιά, είχαν για σχολείο πότε ένα πεύκο, πότε έναν πλάτανο. Έπαιρναν το βιβλίο τους και διάβαζαν μαζί του απάνω στους λόφους, στον ήλιο και στον αέρα.

Αποκεί τους έδειχνε τους γύρω τόπους, τη γη, τον ουρανό, τα πλάσματα όλα. Τους πήγαινε κοντά στα ζώα για να μάθουν πώς ζούνε. Τους μάθαινε τη ζωή των δέντρων, των πουλιών και των εντόμων. Όταν ήταν καθαρή αστροφεγγιά, τους έδειχνε από ένα ύψωμα και τους ονόμαζε τ’ άστρα. Τους μάθαινε να γράφουν όσα έβλεπαν στον κόσμο κι όσα είχαν στο νου και στην ψυχή τους. Το δάσκαλο αυτό τον έλεγαν Λάμπρο...»
Ζαχαρίας Παπαντωνίου - "Τα Ψηλά Βουνά"
{φωτογράφος: Robert Frank, 1950}