Οι μαθητές του Γ'1 γράφουν Χαϊκού!

     Γίναμε ποιητές και γράψαμε Χαϊκού για τις 4 εποχές του χρόνου, τα οποία συνοδεύσαμε με υπέροχες ζωγραφιές! 

Φτιάχνουμε φυτολόγια

     Μετά τα όμορφα κολάζ που έφτιαξαν οι μαθητές του Γ'1 για την ελιά και το αμπέλι, έφτιαξαν φυτολόγιο με φυτά από τον κήπο του σχολείου μας και φύτεψαν φακές και φασόλια!

 

 

Το αμπέλι και η ελιά!

     Οι μαθητές του Γ'1 αφού έμαθαν περισσότερες πληροφορίες για το αμπέλι και την ελιά στα πλαίσια του μαθήματος της Μελέτης Περιβάλλοντος, έγραψαν ποιήματα, αινίγματα και παροιμίες. 

Σταυρόλεξα για τους ... θεούς του Ολύμπου!

     Ο Οδυσσέας ταλαιπωρήθηκε δέκα ολόκληρα χρόνια ώσπου να φτάσει στην πατρίδα του την Ιθάκη. Από τη μια το μίσος του Ποσειδώνα για το γιο του τον Πολύφημο αλλά και η ασέβεια από την άλλη των συντρόφων του Οδυσσέα στις συμβουλές του Αίολου και τα ιερά βόδια του Ήλιου, τον ταλαιπώρησαν πολύ καιρό στη θάλασσα, με αποτέλεσμα να φτάσει μόνο αυτός στην πολυπόθητη πατρίδα του.

     Ο χάρτης που έφτιαξαν οι μαθητές του Γ'2, δείχνει την περιπλάνηση του Οδυσσέα στη θάλασσα μέχρι να φτάσει στην πατρίδα του την Ιθάκη!  

     Οι μαθητές της Γ' τάξης, στα πλαίσια του προγράμματος "Το δωδεκάθεο" εκτός από τον παραπάνω χάρτη, δημιούργησαν σταυρόλεξα και τα έλυσαν αλλάζοντας ομάδες .  

     Να το αποτέλεσμα!

Χειμερινές δημιουργίες!

Χειμώνιασε και χιόνι σκεπάζει τα βουνά,

στο σπίτι μαζευτείτε ,

στο τζάκι, στη φωτιά!  

     Στις παρακάτω εικόνες μπορούμε να θαυμάσουμε τις ομαδικές δημιουργίες των μαθητών της Α' τάξης σχετικά με το χειμώνα! 

 

Τα πρωτάκια τρώνε υγιεινά!

     Η υγιεινή διατροφή χαρίζει γερό σώμα και υγεία. Οι μαθητές της Α' τάξης το γνωρίζουν αυτό και ασχολήθηκαν με τη δημιοργία κολάζ, τα οποία περιλαμβάνουν παροιμίες, εικόνες, ζωγραφιές και πολλά άλλα σχετικά με αυτό το θέμα. 
     Ας τα απολαύσουμε! 

Ζωγραφίζουμε όπως ο Πικάσο!

   Οι μαθητές Της Γ' τάξης ζωγραφίζουν με τη φαντασία τους όπως ... ο Πικάσο! 

   Ας απολαύσουμε τις υπέροχες δημιουργίες τους!



Τα πανηγύρια της χώρας μας

    “Οι αυτοσχέδιοι πάγκοι γεμίζουν από κάθε λογής πραμάτεια και οι έμποροι στέκονται στην άκρη του δρόμου. Οι κούνιες περιμένουν τα μικρά παιδιά και, σε αρκετές περιπτώσεις, τα μαγαζιά διαθέτουν και μουσική για να διασκεδάσουν τους μεγάλους. Πρόκειται για μία σκηνή από τα παραδοσιακά πανηγύρια, που πραγματοποιούνται κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, σε όλη τη χώρα.

    Την τιμητική τους έχουν, συνήθως, τα χωριά, με τον θρησκευτικό χαρακτήρα να κατέχει πρωτεύουσα θέση στα πανηγύρια. Ανάλογα με το πότε γιορτάζει η εκκλησία γίνεται η εμποροπανήγυρις σε κάθε τόπο, όπου συμμετέχουν οι κάτοικοι όλης της περιοχής με ιδιαίτερη χαρά. Η μορφή των πανηγυριών τα τελευταία χρόνια έχει αλλάξει, ωστόσο δεν παύει να αποτελεί μία ευκαιρία για διασκέδαση για ντόπιους και επισκέπτες.

    Παλαιότερα, οι νέοι προσπαθούσαν να εξοικονομήσουν χρήματα για να πάνε στα πανηγύρια. Μέχρι το 1950, ντύνονταν με τα γιορτινά τους και είχαν ως μεταφορικό μέσο τα μουλάρια. Εκείνο που έκανε εντύπωση ήταν ο περιποιημένος αναβάτης. Οι κοπελιές του χωριού και των γειτονικών περιοχών έσπευδαν για να τούς δουν και οι νέοι σκόρπιζαν δειλές ματιές στις αγαπημένες τους.

  

   

    Τα παλικάρια άρχιζαν το χορό, έπιναν κρασί και κερνούσαν όλες τις παρέες, που ανταπέδιδαν το κέρασμα. Σε αρκετές περιοχές, σ’ αυτόν που χόρευε προσέφεραν ούζο ή κρασί και στην κοπελιά λουκούμια, που όσα περισσότερα μάζευε τόση μεγαλύτερη ικανοποίηση είχε. Οι μεγάλοι, αν είχαν κορίτσια της παντρειάς, περίμεναν να μπει στο χορό η κόρη τους για να την καμαρώσουν, αν όχι πήγαιναν σε συγγενικά ή φιλικά σπίτια.

    Οι μαθητές της Δ' τάξης, από την αρχή της χρονιάς ερευνούν τα πανηγύρια που γίνονται σε όλα τα σημεία της χώρας μας.
    Ας απολαύσουμε ορισμένες από τις εργασίες των παιδιών!

   

Η Ακρόπολη και η ζωή στην αρχαία Αθήνα

    Η λέξη Ακρόπολη

σημαίνει την άκρη της πόλης και

υπάρχουν πολλές ακροπόλεις σε όλη την Ελλάδα.Ήταν

πάντα χτισμένες σε υψηλό σημείο και συχνά

χρησιμοποιούνταν ως καταφύγιο και τόπος για την άμυνα

κατά των διάφορων εχθρών. Η Ακρόπολη της Αθήνας είναι

η πιο γνωστή από όλες και επομένως συχνά αναφέρεται ως

η Ακρόπολη.   

Η Ακρόπολη πιστεύεται ότι κατοικήθηκε τουλάχιστον

την 7η χιλιετία π.Χ.. Κατά τη διάρκεια του μυκηναϊκού 

 

πολιτισμού υπήρχαν τείχη χτισμένα γύρω της

και υπάρχουν στοιχεία ότι υπήρχε ένα μυκηναϊκό ανάκτορο 

εδώ. Ο τάφος του Κέκροπα επίσης βρισκόταν εδώ, και οι 

Αθηναίοι διατηρούσαν ένα φίδι εδώ - συμβολίζοντας τον 

πρώτο τους βασιλιά. Υπήρχαν επίσης και άλλοι τάφοι και 

ναοί , όλοι συνδεδεμένοι με βασιλιάδες, ήρωες και θεούς 

που είχαν να κάνουν με την Αθήνα. Το 421 π.Χ., και ενώ ο 

φοβερός Πελοποννησιακός πόλεμος μαινόταν, χτίστηκε το 

Ερεχθείο , ένας κομψός ναός ιωνικού ρυθμού . Θεωρείται 

ως η λεπτή λεπτομέρεια που φέρνει μια ισορροπία στον 

ηρωικό δωρικό ρυθμό Παρθενώνα. Το Ερεχθείο είχε ένα 

πολύ ιδιόμορφο σχήμα προφανώς λόγω του σεβασμού του 

αρχιτέκτονα προς τα προϋπάρχουσα ιερά προσκυνήματα 

στο βράχο που ήταν πολύ σημαντικά για τη λατρεία της 

θεάς. Είχε δύο ιερούς χώρους, ο ένας με το άγαλμα της 

Αθηνάς και ο άλλος με το άγαλμα του Ποσειδώνα, ως 

ένδειξη της συμφιλίωσης μεταξύ των δύο Θεών (Δείτε το 

μύθο της ίδρυσης της Αθήνας). 

    Το άγαλμα της Αθηνάς ήταν φτιαγμένο από ξύλο ελιάς, η 

οποία θεωρείτο ιερή και το άγαλμα πιστευόταν ότι είχαν 

πέσει από τον ουρανό. Στην κεφαλή του αγάλματος υπήρχε 

το ιερό πέπλο που το έφερναν μία φορά κάθε χρόνο κατά η 

γιορτή των Παναθηναίων. Στα νότια του ναού υπάρχει ένας 

εξώστης του οποίου οι κίονες είναι κόρες που στηρίζουν ην 

οροφή στο κεφάλι τους. Αυτές οι κόρες είναι οι διάσημες 

Καρυάτιδες. Ο επισκέπτης σήμερα μπορεί να τις δει στο 

Μουσείο της Ακρόπολης όπου μεταφέρθηκαν για πρόσθετη 

προστασία εκτός από μία που βρίσκεται στο Βρετανικό 

μουσείο μαζί με το μεγαλύτερο μέρος της διακόσμησης του 

Παρθενώνα που κυριολεκτικά εκλάπησαν από τον Λόρδο 

Έλγιν, την εποχή της τουρκοκρατίας ( 1801).


Το 427 - 24 π.Χ. ο Καλλικράτης κτίζει το μικρό ναό της εάς 

Νίκης (ναός Απτέρου Νίκης). Μέσα στον ναό υπήρχε ένα 

άγαλμα της θεάς με μια ιδιαιτερότητα, παρά το γεγονός ότι 

συνήθως η θεά εκπροσωπήθηκε φέροντας τα φτερά 

(δεδομένου ότι η νίκη είναι κάτι που μπορεί εύκολα να 

πετάξει μακριά) το συγκεκριμένο άγαλμα δεν είχε φτερά, 

μια προσπάθεια του καλλιτέχνη να κρατήσει τη Νίκη πάντα 

στην Αθήνα Το 437 π.Χ. ο Περικλής έχτισε τα Προπύλαια, η 

μεγάλη είσοδο του ιερού βράχου, σε σχέδια του Μνησικλή.

Το παρακάτω βιντεάκι, μας δείχνει με πολύ ευχάριστο

τρόπο τη ζωή στην αρχαία Αθήνα! Ας το απολαύσουμε!

Η ελιά και το αμπέλι

   Η ελιά
     Η ελιά  είναι γένος καρποφόρων δέντρων της οικογένειας την Ελαιοειδών. Ο καρπός του είναι η ελιά και από αυτόν παράγεται το ελαιόλαδο. η ελιά υπήρξε το σύμβολο της θεάς Αθηνάς. Η ελιά είναι γνωστή από τα αρχαία χρόνια και κατάγεται από την ανατολική Μεσόγειο. Σύμφωνα με την αρχαία παράδοση ,πατρίδα της ελιάς είναι η Αθήνα και η πρώτη ελιά φυτεύτηκε από την Αθηνά στην Ακρόπολη. Οι Έλληνες ήταν ο πρώτος λαός που καλλιέργησε την ελιά στον μεσογειακό χώρο.
 
     Είναι δέντρο αειθαλές, έχει φύλλα λογχοειδή ,σκουροπράσινα στην πάνω επιφάνεια και αργυρόχρωμα στην κάτω. Τα άνθη της είναι λευκωπά μονοπέταλα και  μικρά . Εμφανίζονται προς το τέλος Μαΐου, ενώ ο καρπός ωριμάζει και γίνεται η συγκομιδή (λιομάζεμα) τέλη Νοέμβρη με αρχές Δεκέμβρη και πηγαίνει στο ελαιοτριβείο για να παραχθεί το λάδι. Η ελιά ευδοκιμεί σε εύκρατα κλίματα με ήπιους χειμώνες και ακόμα και σε παραθαλάσσιες περιοχές. Εχθρός της ελιάς είναι ο Δάκος. Η περιοχή που καλλιεργούνται τα ελαιόδεντρα ονομάζεται «ελαιώνας». 

     Φημισμένες ποικιλίες της ελιάς είναι της Αμφίσσης, Χαλκιδικής, Καλμών, Κορωνέικη, Αθηνολιά , Μανάκι.       
  
     Παροιμίες για την ελιά:                                         
•Έχουμε ελιές και ελήδια έχουμε κι αγρηλίδια.
•Του έβγαλε το λάδι.
•Μη ρίχνεις λάδι στη φωτιά.

Το αμπέλι

     Το αμπέλι, ή κλήμα είναι αγγειόσπερμο φυτό, ανήκει στην οικογένεια των Αμπελοειδών, με πολλές ποικιλίες που καλλιεργούνται στις εύκρατες χώρες της γης. Το αμπέλι ευδοκιμεί σε ορεινούς, πεδινούς και παραθαλάσσιους τόπους. Εχθρός του αμπελιού είναι ο Περονόσπορος. Τα σταφύλια ωριμάζουν τέλη Αυγούστου με αρχές Σεπτέμβρη και τότε γίνεται η συγκομιδή τους (τρύγος) όπου στη συνέχεια πηγαίνουν στο οινοποιείο για να παραχθεί ο μούστος. Το αμπέλι καλλιεργείται κυρίως για τον καρπό του από τον οποίο παράγονται οι σταφίδες, ο μούστος ,το κρασί, το τσίπουρο και το ξίδι. Τα φύλλα του χρησιμοποιούνται στη μαγειρική (ντολμάδες). 

     Η Ελλάδα, πατρίδα του  Διόνυσου, θεού του κρασιού και του γλεντιού, έχει την πιο μακρόχρονη ιστορία του κρασιού στον κόσμο. Στην αρχαία Ελλάδα, οι γιορτές προς τιμήν του Διονύσου, όπως τα Λήναια και τα Διονύσια, ήταν πολυάριθμες. Το ελληνικό κρασί παράγεται εδώ και περισσότερα από 4.000 χρόνια. το αρχαιότερο πατητήρι για την παραγωγή κρασιού , ο Ληνός, ανακαλύφθηκε στο Βαθύπετρο της Κρήτης. Φημισμένες ποικιλίες που καλλιεργούνται στους αμπελώνες είναι το Αγιωργίτικο, Μοσχάτο Σάμου, Μαντηλαριά ,Ρομπόλα, Μοσχοφίλερο, Αϊδάνι, Ασύρτικο, Κοτσιφάλι, Μαλαγουζιά, Ροδίτης.                  

      Παροιμίες για το αμπέλι:

• Αγάλι αγάλια, φύτευε ο γεωργός τ’ αμπέλι

                κι αγάλι αγάλια έγινε η αγουρίδα μέλι.

• Αμπέλι για την αφεντιά σου κι ελιά για τα παιδιά σου.

• Αμπέλι δίχως κλήματα και δίχως πρασινάδα

                κι αγάπη δίχως πείσματα δεν έχει νοστιμάδα.